Leah Piepgras : Kiss

Leah Piepgras brengt “biological eroticism”. Planten en dieren vormen het kader van haar werk waarmee ze een ode brengt aan seks en de liefde.

Kiss © Leah Piepgras en gepubliceerd met toestemming

Groen! : Hoeveel Sorry-Passen moeten we nog slikken?

Volgende persmededeling van Groen! wil ik zeker op deze blog publiceren.

Om de minister van Overheidsbedrijven aan te sporen dringend werk te maken van een ambitieuze beheersovereenkomst en dus een trein die rijdt, lanceert Groen! de internetactie: Hoeveel Sorry-Passen moeten we nog slikken? Via de website van Groen! kunnen mensen een eigen Sorry-Pass aanmaken en die doorsturen naar de minister van overheidsbedrijven Vervotte.

Groen! wil dat er meer geïnvesteerd wordt in de spoorwegen: in moderne infrastructuur, in comfortabele stations en treinen én in gemotiveerd personeel. Het is aan de overheid om terug voluit de kaart te trekken van het openbaar vervoer. Dat kan door realistische voorwaarden te scheppen voor een betere dienstverlening en een duidelijke beheersovereenkomst. De minister en de NMBS-directie hebben de verantwoordelijkheid om te zorgen voor een deftig werkingskader en een beter sociaal klimaat. Groen! respecteert het recht om te staken maar wil toch aan de vakbonden vragen om geen acties meer te voeren ten koste van de reizigers. Er zijn alternatieven, bvb. betaalstakingen.

Stefaan Van Hecke: “Acties die de reiziger blokkeren, brengen de doelstelling van de NMBS om tegen 2012 nog eens een kwart meer reizigers te vervoeren in het gevaar. Het is niet zo dat de NMBS ‘gedoemd is om te groeien’, zoals Jannie Haek, de topman van de NMBS beweert, maar wel voor een enorme uitdaging staat. Het milieu en de dagelijkse files waarin we ons vast rijden, moeten ontlast worden. De regering, de NMBS en de vakbonden, moeten deze uitdaging samen aangaan.”

Stefaan Van Hecke is Kamerlid Groen!
Mieke Vogels is voorzitster Groen!

Daniel Alarcón : Radio Verloren Stad

Daniel Alarcón debuurt zéér sterk met zijn boek ‘Radio Verloren Stad’. De 29-jarige (1977) auteur uit Peru groeide op in Birmingham (Alabama) en studeerde aan de Columbia Universiteit. Voor zijn debuutroman neemt hij meteen een zwaar thema. In een niet nader genoemd land in Zuid-Amerika gaat de bevolking nog steeds gebukt onder een oorlog die niet altijd en toch wel altijd aanwezig is. Het leger staat tegenover het Illegale Legioen (IL). Tegen de achtergrond van deze oorlog speelt het verhaal zich af.
Norma presenteert een radioprogramma ‘Radio Verloren Stad’. Tijdens de nacht leest ze telkens de namen voor van de mensen die vermist zijn. Door haar warme stem wordt het radioprogramma een groot succes. Wanneer de elfjarige jongen Victor op de redactie binnenloopt zal Norma haar leven een wending nemen. Hij komt uit het dorp 1797 en heeft een namenlijst bij. De vermiste man van Norma staat tot haar verbazing met zijn schuilnaam op deze lijst. Haar wereld komt op zijn kop te staan. Wat zou er met haar man zijn gebeurd? De hoop om hem terug te vinden wakkert weer aan. Ineens is ‘Radio Verloren Stad’ nog een hardere realiteit. Rey werd aanzien als een kopstuk van het IL en zijn naam kan ze dus zomaar niet vernoemen, wie weet wat het regeringsleger dan zou doen.

Daniel Alarcón haalt een nog steeds actueel thema aan van een oorlog tussen een regering en rebellen. Via het verhaal van Norma en Victor, die meer met mekaar gemeen hebben dan ze denken, slaagt hij erin de (wan)hoop en angst van de familieleden van de vermisten te verwoorden. Norma wordt plots wel heel erg met haar neus op de realiteit gedrukt. Er blijft veel ongezegd in het boek, maar tussen de lijnen door krijg je toch veel mee. De angst van de bevolking om nog levend aan de dag te beginnen; Rey die er een dubbelleven op nahoudt, met deze ingrediënten heeft Daniel Alarcón een meeslepend boek geschreven. De afloop van het verhaal zal je nog lang bijblijven. Dit boek laat je geen moment los en hopelijk kan Daniel Alarcón ons nog vele boeken van zo’n hoogstaande kwaliteit afleveren.

Uitspraak van de week : Justine Henin en Carlos Rodriguez

“Je suis là pour vous annoncer que je mets un terme définitif à ma carrière tennistique. C'est une page qui se tourne. Je ne ressens pas de tristesse, c'est plutôt un soulagement. Je sais que c'est un choc pour beaucoup de gens et une surprise aussi mais c'est une décision mûrement réfléchie depuis quelque temps déjà. C'est un cheminement qui s'est fait dans ma tête depuis déjà quelques mois, peut-être depuis la fin 2007, la fin de quelque chose que j'avais rêvé depuis mes 5 ans.”

Carlos Rodriguez : “Si je suis devenu quelqu'un d'unique, c'est grâce à quelqu'un d'aussi unique que Justine et à l'équipe unique que nous avons formée. J'ai eu une chance inouïe de pouvoir travailler avec elle. Le public va la perdre, mais moi finalement je peux être heureux, je vais la garder à mes côtés grâce aux activités que nous sommes en train de développer ensemble. Elle ne fera peut-être plus rêver les gens, mais par contre elle le fera toujours tout autant avec tous les enfants dont elle s'occupe. Justine aime faire les choses d'une belle manière, et elle nous a encore soigné. Elle a débuté sa carrière en remportant son premier titre WTA à Anvers. Et bien voilà qu'elle nous fait le coup de tirer sa révérence sur un dernier titre décroché au même endroit il y a quelques semaines.
Quelque chose en moi sera désormais impossible à rallumer. J'aime la fidélité. J'ai fait avec Justine quelque chose d'unique et veut le garder pour moi. Toutes les valeurs que nous avons développées, nous allons les injecter dans l'académie et dans sa fondation.”

Op woensdag 15 mei kondigde de nummer een van het vrouwentennis haar afscheid aan. Het nieuws sloeg alsnog in als een bom. Justine Henin behaalde zeven Grandslamtitels (1 Australian Open, 4 Roland Garros en 2 US Open) en in totaal 41 tornooizeges. Zondermeer behoorde ze samen met Serena Williams tot de beste van haar generatie. Serena Williams kan dit jaar echter Steffi Graf bijbenen als enigste speelster die alle grote tornooien heeft gewonnen inclusief een Olympische titel.

Justine Henin haakt af op het moment dat ze nog steeds een riante voorsprong had op de nummer twee van de wereld. Ze verklaarde zich niet meer te kunnen opladen en geen uitdagingen meer te hebben. De sportjournalisten waren allen lovend over haar carrière al lieten de meeste commentaren wel optekenen dat de enige titel die ze niet behaalde (Wimbledon) haar een plaats zal ontzeggen tussen de allergrootsten. Het rijtje van Martina Navratilova, Steffi Graf, Chris Evert zal steeds boven Justine Henin blijven staan, maar dat Justine Henin haar sporen heeft nagelaten in het vrouwentennis kan niemand ontkennen. Justine Henin zei dat een titel op Wimbledon haar niet gelukkiger zou maken, er was in haar hoofd dan ook geen enkele reden meer om nog haar verder te tennissen.

Sociale verkiezingen 2008 : Verkozen als ACV (LBC-NVK)-kandidaat

Vandaag waren er in de onderneming waarin ik werk sociale verkiezingen. Ik was voor de eerste keer kandidaat voor het Comité Preventie en Bescherming op het Werk (2^de plaats) en voor de Ondernemingsraad (laatste plaats) en dit voor het ACV (LBC-NVK).

Op beide lijsten haalde ik samen met mijn collega’s een uitstekende score. Voor het Comité ben ik verkozen en voor de Ondernemingsraad – waarvoor ik gekozen had voor een niet-verkiesbare plaats – ben ik plaatsvervanger. De overwinning voor ons ACV was compleet doordat we ook bij de kaders een zetel (de enige) hebben gehaald en dit voor de allereerste keer. Samen met mijn ACV-collega’s kunnen we terugblikken op een uitstekende campagne. De afgelopen twee weken waren druk maar zijn beloond geweest.

De komende vier jaar kan ik me samen met mijn collega uitleven in het Comité. Na de gemeenteraadsverkiezingen - waarbij ik niet verkozen was voor Groen! Aalst - is dit nu een nieuwe uitdaging die ik met beide handen zal grijpen nu mijn collega’s mij verkozen hebben om een mandaat op te nemen. Alle collega’s die op onze lijst hebben gestemd zijn alvast bedankt voor de grote steun die we kregen en nu wordt het tijd om ons verder in te werken want er staan meteen al onderhandelingen met de directie op stapel. Het najaar zal ook druk zijn met een nieuw Interprofessioneel akkoord 2009 – 2010. Ik kijk er alvast meer dan naar uit!

De ondersteuning vanuit het ACV (LBC-NVK) was zeer goed en alle medewerkers van het ACV (LBC-NVK) wil ik dan ook bedanken. De kandidatenavond was alvast héél tof en voor herhaling vatbaar.

Bye Bye Justine Henin

Vandaag kondigde Justine Henin aan dat ze het tennis definitief vaarwel zegt. Sinds enkele dagen zwol de nieuwsstroom aan dat Justine Henin er de brui zou aan geven en totaal opgebrand was. Op een persconferentie bevestigde Justine Henin haar plotse afscheid. De tenniswereld is zondermeer in shock van dit afscheid. Vorig jaar beleefde Justine Henin nog haar beste jaar ooit met 10 tornooizeges, maar blijkbaar was dit voor Justine Henin ook het eindstation. Zelf beweert ze dat de fel bevochten zege op de Masters tegen Maria Sharapova voor haar het moment was om te stoppen. Naar de buitenwereld toe hield zo nochtans vol dat er nog enkele objectieven waren die ze wou behalen. Dit jaar kon ze de eerste tennisspeelster worden die vier maal op rij Roland Garros won. Verder hoopte ze vooral – eindelijk – Wimbledon te winnen en stiekem zei ze te hopen op een verlenging van haar Olympische titel. Blijkbaar geloofde ze in dit alles eigenlijk niet meer en toen ze op de Australian Open een 6-0 pandoering rond de oren kreeg van Maria Sharapova was dit voor haar een reden temeer om af te zwaaien. In Antwerpen perste ze er toch nog eens alles uit om haar Belgische fans te plezieren met een zege. Nadien werd ze door Serena Williams in Miama werkelijk van de baan geveegd met eveneens een 6-0 in de tweede set. De tenniswereld had al een tijdje door dat Justine Henin vuur miste en wilskracht om te gaan voor een overwinning. Toen ze vorige week onverwacht werd uitgeschakeld door Dinara Safina – die uiteindelijk vleugels leek te krijgen door niet enkel Serena Williams naar huis te sturen maar ook door het tornooi te winnen – was voor Justine Henin de veer helemaal gebroken. Ze wist het toen zeker, het tennis zei haar niets meer. De afzegging voor het tornooi van Rome was al geen goed teken en vandaag was het dan ‘Bye Bye Justine Henin’.

Wie zijn vingers wil aflikken met uitstekende tennisanalyses weet dat er maar een plaats is, bij de BBC. Ze hebben op hun website een hele reeks rond Justine Henin gezet met ondermeer een overzicht van haar carrière met 15 foto’s.

De reacties in de tenniswereld zijn niet te tellen. Billie Jean-King vindt Justine Henin de beste speelster van haar generatie. Ook Venus Williams liet zich niet onbetuigd (bron Sporza) : “Ze was een fantastische tegenstander. Ze pushte zichzelf steeds om haar beste tennis te kunnen spelen, wat de omstandigheden ook waren. Ze was een echte vechter. Dat maakte haar volgens mij de beste”. Roger Federer is geschokt door het plotse afscheid en onderstreept nog eens hoe uitzonderlijk haar palmares wel niet was, zeker gezien haar kleine gestalte en het powertennis dat bij de vrouwen de toon zet.

In de tennisannalen zal Justine Henin met haar zeven Grandslamoverwinningen zeker haar plaats krijgen. Bij de huidige actieve speelsters doet Serena Williams enkel beter met een Grandslam meer maar vooral met overwinningen in alle Grandslams. Zelf zegt Justine Henin dat ze niet gelukkiger zou geworden zijn met een overwinning op Wimbledon. Voor de tennisliefhebber zou de cirkel voor Justine Henin dan pas echt zijn rond geweest. Justine Henin blijft op Wimbeldon steken op twee verloren finales.

Steffi Graf, Martina Navratilova en Chris Evert zullen de allergrootsten blijven in het vrouwentennis. De concurrentie is ondertussen toch al veel groter geworden en de vele tornooien en het powertennis eisen zijn tol. Justine Henin kon vrede nemen met haar schitterende palmares, nu heeft ze weer ruim tijd om aan een nieuw leven te beginnen. Het onverwachte afscheid van Justine Henin zorgt wel voor een schok die nog een tijd zal nazinderen. Het vrouwentennis zal voor ons Belgen nooit meer hetzelfde zijn. Justine Henin bracht de poëzie in het tennis met haar onweerstaanbare backhand. De oooh’s en aaaah’s vlogen meer dan eens het tennispubliek rond toen ze uitpakte met haar enkelhandige backhand. John McEnroe kon er uren over spreken en was vol bewondering over Justine Henin. Dat zo'n kleine meid de veel grotere Serena Williams, Venus Williams, Maria Sharapova, Lindsay Davenport en nog zovele anderen zomaar kon bedwingen kon niet anders dan bewondering oproepen. Misschien was haar laatste Grandslam op de US Open wel de mooiste. Niet enkel versloeg ze toen Serena Williams, maar nadien ook Venus Williams. Enkel Martina Hingis heeft dit voor haar kunnen klaarspelen. Drie keer op rij kregen we vorig jaar een kwartfinale tussen Justine Henin en Serena Williams in een Grandslam. Zowel op Roland Garros, Wimbledon als op Flushing Meadows was Justine Henin de betere. Zondermeer waren deze drie kwartfinales voor Justine Henin het bewijs dat ze Serena Williams meer dan de baas kon.

Wie ook meer dan zijn handen vol heeft gehad met Justine Henin is Jennifer Capriati. Toen Jennifer Capriati eindelijk Grandslams begon te winnen in 2001 hoopte ze na de Australian Open en Roland Garros - waar ze Kim Clijsters in een van de spannendste finales op Roland Garros versloeg - ook Wimbledon binnen te halen. Was dit even buiten Justine Henin gerekend die haar een halt toeriep in de halve finale. In 2003 stonden beide speelsters weer tegenover mekaar in een halve finale, deze keer op Flushing Meadows en wederom kon ze Justine Henin in een uiterst spannende wedstrijd niet de baas.

Samen met haar coach Carlos Rodriguez – die van onschatbare waarde was voor haar – nemen we afscheid van een uitzonderlijke speelster. Ze heeft alles uit haar kleine gestalte gehaald en zelf vond ze ook geen uitdager/uitdaging meer in het tennis. We zullen haar meer dan missen! Merci Justine.

Foto © Getty Images

25 jaar (StuBru) Studio Brussel : Lemonheads - Big Gay Heart

Evan Dando brak met zijn Lemonheads door met de betere popsongs. ‘Come on feel the Lemonheads’ stond vol met korte songs, maar wel heel mooie. ‘Big gay heart’ is maar een van de vele en was gelukkig genoeg ook op de playlist van Stubru terug te vinden.

Uitspraak van de week : Dinara Safina

De tweede wedstrijd die Justine Henin na een lange pauze speelde op het graveltornooi van Berlijn was zéér verrassend meteen de laatste van Justine Henin in Berlijn. Dinara Safina pakte haar mooiste zege ooit met een 5-7 6-3 en overtuigende 6-1 in de slotset. Dinara Safina kon zeer tevreden zijn en analyseerde het zwakke peil van Justine Henin : "Als je alles gewonnen hebt, is het soms moeilijk om je te motiveren. Ik denk niet dat haar tennis eronder zal lijden. We kunnen niet constant 100% zijn. We zijn maar mensen”.

Wat er scheelt met Justine Henin is nog steeds niet duidelijk, maar haar niveau behoort op dit moment niet bij een nummer een, laat staan een top 10 speelster. Ze heeft al een lange pauze achter de rug. Zelf spreekt ze van een gebrek aan vertrouwen, maar dat zou haar toch niet mogen ontbreken gezien het schitterende tennis die ze al heeft gebracht en nog steeds kan brengen. Justine Henin liet gisteren weten “oververmoeid” te zijn. Niet meteen een uitleg die indruk maakt als je in twee maanden tijd amper wedstrijden hebt gespeeld. Roland Garros lijkt dan ook geen haalbare kaart en ook Wimbledon dat twee weken later aanvangt zal te hoog gegrepen zijn voor haar nu haar vertrouwen compleet weg is. Het is wel de beste beslissing die Justine Henin kon nemen door voorlopig weg te blijven van het tennisveld tot ze weer in zichzelf kan geloven.

Dinara Safina verbaasde iedereen door donderdag ook Serena Williams - eveneens in drie sets - uit te schakelen met 2-6 6-1 7-6 (7-5) en kan vandaag haar beste week ooit met een oververdiende titel in Berlijn afsluiten. Daarvoor moet ze wel eerst Elena Dementieva opzijzetten. De Russische is nu echt wel het zwarte beest van Ana Ivanovic aan het worden want het is voor de vierde keer op rij dat zij Ana Ivanovic tot wanhoop drijft. Vorig jaar kon Ana Ivanovic nog de titel in Berlijn pakken.

Marcin Jakubowski : Fields of Dreams

De jonge Marcin Jakubowski (1979) maakte voor bovenstaande illustratie gebruik van Photoshop. ‘Fields of Dreams’ werd gebruikt voor een cd van de groep Allien Senses. Op zijn website Balloontree zul je nog meer mooie zaken ontdekken.

Fields of Dreams © Marcin Jakubowski (gepubliceerd met toestemming)

Philip Scott Johnson : Women in Art

De video van “Women in Art” kreeg ik een tijd geleden via e-mail doorgezonden en is al lang een veelbezochte video op YouTube. Op de website van Maysstuff kun je alle schilderijen die erin verwerkt zijn apart bekijken.

De dame met de hermelijn, portret van Cecilia Gallerani : Leonardo da Vinci.

25 jaar (StuBru) Studio Brussel : Grant W. McLennan : Fingers – The Go Betweens

Ook dit was Studio Brussel. Een radiohit werd het daar nooit, maar dankzij Studio Brussel kwam je met zo’n muziek in contact. Van het internet was er geen sprake om zelf op zoektocht te gaan, maar Studio Brussel vervulde zijn taak voortreffelijk voor wie voorbij de hits wou gaan. De song ‘Fingers’ is me altijd bijgebleven. GW McLennan maakte samen met Robert Forster deel uit van The Go Betweens. Van The Go Betweens wil ik hier nog de song ‘Bye Bye Pride’ meegeven en natuurlijk de song ‘Streets of your town’. In de jaren negentig kwam er geen muziek uit van The Go Betweens omdat beide heren solo aan de slag gingen. Vanaf 2000 kwamen ze echter weer samen en bleven muziek maken tot Grant McLennan op 6 mei 2006 kwam te overlijden. Vandaag is dit twee jaar geleden. Robert Forster bracht enkele weken geleden een nieuwe cd ‘The Evangelist’ uit.

Foto © Yep Roc Records

Person Robert Forster

Right click for SmartMenu shortcuts

Forugh Farrokhzad : I will greet the sun again

I will greet the sun again;
I will greet the streams which flowed in me;
I will greet the clouds which were
my lengthy thoughts;
I will greet the painful growth of poplars
Which pass through the dry seasons;
I will greet the flocks of crows
Which brought me, as presents,
The sweet smells of the fields at night;
I will greet my mother who lived in the mirror
And was the image of my old age;
And I will also greet the earth whose burning womb
Is filled with, green seeds by the passion she has
for reproducing me.

I will come, I will come,
I will come with my hair,
As the continuation of the smells of the soil;
With my eyes, as the dense experiences of darkness,
Carrying the bushes I have picked in the woodlands
beyond the wall.

I will come, I will come,
I will come and the entrance will be filled with love;
And at the entrance I will greet again
those who are in love,
And also the girl who is still standing
At the entrance in diffusion of love.

Uitspraak van de week : Luc Delfosse (Le Soir)

Basta-Hal-Vilvorde :

"Personne – ni nous, ni votre voisin, ni son cocker, ni aucun membre de l'élite de ce pays, si ce n'est quelques cadors et une poignée de chihuahuas du Nord et du Sud – n'envisage une seconde de mourir pour BHV. Alors arrêtons de polluer notre temps avec ce dossier qui mérite mieux que des ukases. Il ne se déliera que dans le respect.
Regardez donc le ciel : le nuage noir qui fond sur nous s'appelle récession. Et le vent mauvais qui le pousse exige que l'on hausse la voix."

Het opiniestuk van Luc Delfosse (Le Soir) verscheen op dinsdag 29 april. Andermaal is Leterme I compleet verstrikt in het web van B-H-V dat in vijf minuten politieke moed door het kartel CD&V-NV-A ging opgelost geraken.

We zijn bijna een jaar verder en de anti-politiek heeft nog nooit zo’n hoogtij kunnen vieren als onder Leterme I. De wanorde, het gebrek aan inzicht, het gebrek aan durf en moed, de onkunde, het wantrouwen, een begroting die meer dan moet worden bijgesteld, … alles staat enkel nog in het kader van de regionale verkiezingen in 2009. We zullen er dan bijna twee jaar zonder regeren opzitten hebben en de partijen van Leterme I zijn al aan het uitrekenen wanneer Leterme I het beste valt. Geen enkel partij vertrouwt de andere nog in Leterme I.

De Franstaligen mogen het dan wel sluw gespeeld hebben in het dossier B-H-V, ook zij zouden beter twee keer nadenken vooraleer ze Yves Leterme belachelijk maken. Wat hebben ze met hun demarche nu bereikt? We zijn weeral kostbare dagen en weken verloren waarin Leterme I nu eindelijk eens kon starten met de uitdagingen die voor ons liggen aan te pakken. De klimaatverandering, de dalende koopkracht, onze sociale zekerheid die stevig onder druk staat, het asielbeleid, de werkdruk die bij veel mensen te hoog is geworden, witte woede,… Zelden heeft een regering zoveel uitdagingen moeten en kunnen aangaan, zelden heeft een regering ze zo uit de weg gegaan door te kiezen de tijd te steken in een zoveelste rondje communautaire discussies. Terwijl een staatshervorming maanden voorbereiding vergt wil men bij Leterme I het in minder dan twee maanden klaarspelen. De afgelopen tien maanden zijn ze er enkel in geslaagd een borrelnootjesstaatshervorming op tafel te leggen die nu al onder vuur ligt. De kritiek op deze borrelnootjesstaatshervorming van de Raad van State op de voorziene regionalisering van het verkeersbeleid sloeg donderdagavond (het RTBF-journaal bracht dit nieuws uit) een verdere bres in het ‘goed bestuur’ verhaal van het kartel CD&V-NV-A. Bij het kartel zien ze geen "fundamentele grondwettigheidsproblemen". Tja.

25 jaar (StuBru) Studio Brussel : :The Auteurs : How Could I Be Wrong

‘How could I be wrong’ van The Auteurs is nog zo’n typische StuBru song uit 1993.

WWF : Under Water Manifestation

De reclamemakers van Ogilvy hebben voor het WWF een campagne gemaakt over de overbevissing.

Kortfilm : Carlos Lascano : A short love story in stop motion

A SHORT LOVE STORY IN STOP MOTION from Carlos Lascano on Vimeo

Van Carlos Lascano (1973, Argentinië) heb ik hier eerder al de fantastische kortfilm ( De legende van de vogelverschrikker) ‘La leyenda del Espantapájaros’ op deze blog gezet. Deze keer pakt hij uit met ‘A short love story in stop motion’. De kortfilm is nog niet volledig afgewerkt en toch is hij al de moeite om te bekijken. Dat Carlos Lascano smaak heeft wordt nog eens duidelijk en dat hij ook zijn weg kan vinden in de muziek eveneens want hij doet voor deze kortfilm beroep op de muziek van Sigur Rós.

De Fab 50 : Tom Waits

Tom Waits : All the world is green

Morgen houden ze op Radio1 hun vierde Fab 50 (van 11u tot 16u). In 2005 kregen we de beste songs van de Radio1 luisteraars, in 2006 de beste cd's, vorig jaar de mooiste vrouwenstemmen en dit jaar de strafste stemmen.

Tom Waits mag echt niet ontbreken in zo’n Fab50 van de strafste stemmen. Zijn stem en muziek is het strafste wat er te vinden is. Of het nu de song ‘Alice’ is of zijn bloedstollende mooie ‘Martha’, het onderschatte ‘Big in Japan’ of zijn vertederende ‘Ol’ 55’, Tom Waits heeft het allemaal in huis. Een stem die alles wat het leven is kan vertolken is vrij uniek, Tom Waits is een van de weinige die zo’n stem heeft. Van verleider tot een wanhopige, van een zelfzekere tot een angstaanjagende. Van jazz naar blues, van cabaret naar rock en alles wat er tussen zit, hij heeft het allemaal al gedaan met heel veel stijl. Een zwarte ridder met een groot hart. Geen muzikant die het beter kan dan Tom Waits.
Zondermeer de strafste en mooiste stem die er is en als er een definitie moet zijn van geluk, dan moet men het niet ver zoeken, Tom Waits beluisteren is een moment van geluk.

Greenpeace : Laat je mening horen

“Everyone's entitled to an opinion. Voice yours at forum.greenpeace.org.”

Kelly Vivanco : Rusty

Neem zeker eens de tijd om de website van Kelly Vivanco te bezoeken, je zal er nog meer ontdekken!

Rusty © Kelly Vivanco (gepubliceerd met toestemming Kelly Vivanco)

Person Kelly Vivanco

Right click for SmartMenu shortcuts

Rafael Nadal doet Roger Federer andermaal in het gravel bijten

In twee sets kon Rafael Nadal zijn favorietenrol tegen Roger Federer waarmaken (7-5 7-5) en dit in hun derde onderlinge (opeenvolgende) finale in Monte-Carlo. Zo behaalt Rafael Nadal zijn vierde opeenvolgende zege in Monte-Carlo. In de onderlinge stand neemt Rafael Nadal wat meer afstand van Roger Federer en staat hij nu 9-6 voor. Op gravel zegt de onderlinge score meer dan genoeg, Rafael Nadal is Roger Federer met een 7-1 meer dan de baas. Enkel vorig jaar moest Rafael Nadal zich gewonnen geven in de finale in Hamburg. Rafael Nadal heeft lang moeten wachten op een nieuwe tornooizege want we moeten al tot juli 2007 teruggaan dat hij nog eens een tornooi (Stuttgart) kon winnen. Leuk voor de 21-jarige Rafael Nadal is ook dat hij met Tommy Robredo in de dubbelfinale staat. Winnen ze tegen Bhupathi-Knowles dan kleurt het palmares van Rafael Nadal nog mooier want enkel Jim Courier kon sinds de start van de Masterseries op hetzelfde tornooi in het enkel en het dubbel winnen en dit in 1991 op Indian Wells.

Foto © Getty Images

Person Roger Federer

Right click for SmartMenu shortcuts

Monte-Carlo krijgt droomfinale Rafael Nadal – Roger Federer

Iedereen zat er op te wachten en vandaag krijgen we dan ook de droomfinale op het Masterstornooi in Monte-Carlo. Van Rafael Nadal was eigenlijk iedereen wel zeker dat hij zijn vierde finale op rij ging halen in Monte Carlo. Daarenboven heeft hij in de laatste vier jaar 17 van zijn 21 gespeelde wedstrijden zonder setverlies kunnen afsluiten. In de halve finale had Nikolay Davydenko geen verhaal en kon Rafael Nadal met 6-3, 6-2 winnen. Opvallend was dat de top vier van het mannentennis in de halve finales stond. De andere finale ging nl. tussen Roger Federer en Novak Djokovic. Deze halve finale werd in de tweede set stopgezet toen de Serviër Novak Djokovic wegens ziekte moest opgeven. Over Roger Federer waren er dit jaar meer en meer twijfels en zijn finale tegen Rafael Nadal wordt gezien als zijn grootste test van dit jaar. Op gravel is Rafael Nadal bijna altijd de betere speler. Vandaag kan hij de eerste speler worden die Monte-Carlo vier keer op rij kan winnen. Momenteel deelt hij dit record met Ilie Nastase’s. We moeten al naar het begin van vorige eeuw teruggaan – toen tennis niet voor iedereen toegankelijk was – om nog eens een speler te hebben die vier keer op rij Monte-Carlo kon winnen (de Nieuw-Zeelander Anthony Wilding 1911-14). De enige nederlaag die Rafael Nadal in Monte-Carlo liet optekenen was in 2003 toen hij verloor van Guillermo Coria in 2003 (derde ronde).

Voor de 21-jarige Rafael Nadal oogt zijn carriére nu al indrukwekkend. Hij staat al 144 weken (sinds 25 juli 2005) op de tweede plaats en op gravel heeft hij al 137 wedstrijden gewonnen tegen 13 verloren wedstrijden. Sinds Monte Carlo 2005 heeft hij 97 van de 98 gespeelde wedstrijden gewonnen. Laat het nu enkel Roger Federer zijn die hem zijn enige gravelnederlaag toediende sinds Monte Carlo 2005. Roger Federer kon vorig jaar in Hamburg Rafael Nadal meer dan de baas. Niets voor niets staat hij al jaren op de eerste plaats. Deze namiddag kijkt de hele tenniswereld dan ook uit naar een mooie finale waarbij Rafael Nadal terecht als favoriet start.

Roger Federer (SUI) vs (2) Rafael Nadal (ESP) 6-8 :

2004 ATP Masters Series Miami (U.S.A.) Hard R32 Rafael Nadal 6-3 6-3
2005 ATP Masters Series Miami (U.S.A.) Hard F Roger Federer 2-6 6-7(4) 7-6(5) 6-3 6-1
2005 Roland Garros (France) Clay SF Rafael Nadal 6-3 4-6 6-4 6-3
2006 Dubai (U.A.E.) Hard F Rafael Nadal 2-6 6-4 6-4
2006 ATP Masters Series Monte Carlo Clay F Rafael Nadal 6-2 6-7(2) 6-3 7-6(5)
2006 ATP Masters Series Rome (Italy) Clay F Rafael Nadal 6-7(0) 7-6(5) 6-4 2-6 7-6(5)
2006 Roland Garros (France) Clay F Rafael Nadal 1-6 6-1 6-4 7-6(4)
2006 Wimbledon (England) Grass F Roger Federer 6-0 7-6(5) 6-7(2) 6-3
2006 Tennis Masters Cup (China) Hard SF Roger Federer 6-4 7-5
2007 ATP Masters Series Monte Carlo Clay F Rafael Nadal 6-4 6-4
2007 ATP Masters Series Hamburg (Germany)Clay F Roger Federer 2-6 6-2 6-0
2007 Roland Garros (France) Clay F Rafael Nadal 6-3 4-6 6-3 6-4
2007 Wimbledon (Great Britain) Grass F Roger Federer 7-6(7)4-6 7-6(3) 2-6 6-2
2007 Tennis Masters Cup (China) Hard SF Roger Federer 6-4 6-1

Bron onderlinge duels © ATP Tennis

Foto © Getty images

Person Roger Federer

Right click for SmartMenu shortcuts

Ulrich Hub & Jörg Mühle : Om 8 uur bij de Ark

Het verhaal van de Ark van Noach op een originele manier opnieuw vertellen. Ulrich Hub is hierin meer dan in geslaagd. Voeg daarbij nog de eenvoudige maar hartvertederende illustraties van Jörg Mühle en je hebt een boek dat je zeker zal bekoren.
Twee grote en een kleinere pinguïn staan ruzie te maken in de sneeuw. De twee grote pinguïns zijn verontwaardigd dat de kleine pinguïn zowaar durft twijfelen aan het bestaan van God :

“Wie is dat eigenlijk - God?” Als je aan een pinguïn vraagt wie God is, weet hij nooit goed wat hij moet antwoorden. “O, God”, stamelt de ene pinguïn.”Dat is een moeilijke vraag. God is groot en heel erg machtig. Hij heeft een heleboel regels bedacht en wordt nogal boos als je je daar niet aan houdt. Verder is hij heel aardig.”
“Maar er is één probleempje,” vult de andere pinguïn aan.
“Wat dan?” vraagt de kleine pinguïn nieuwsgierig.
“God is onzichtbaar.”
“Dat is toch een heel gróót probleem,” zegt de kleine pinguïn teleurgesteld. “Als je God niet kunt zien, weet je nooit of hij echt bestaat.”

De twee andere pinguïns vragen aan de kleine om rond te kijken en te zeggen wat hij ziet. Typerend voor dit boek is hoe de auteur je meer dan eens in een deuk van het lachen brengt. Zo antwoordt de kleine pinguïn dat hij enkel maar sneeuw en sneeuw en sneeuw ziet “Wie heeft dat allemaal gemaakt?”
“God?”.
“Precies.”…
Het antwoord van de kleine pinguïn “Dan heeft hij hier bij ons niet veel fantasie gehad” mag er wezen.

De discussie eindigt in een ruzie en de kleine pinguïn laat de twee grote achter. Ondertussen verslechtert het weer en zien de twee grote pinguïns een duif aanvliegen. De duif brengt een boodschap van God die het beu is dat de mensen en dieren steeds ruzie maken. God heeft beslist dat er een zondvloed komt en er op de Ark van Noach van elke diersoort twee exemplaren mee mogen. Hebben de twee grote pinguïns even geluk, maar wat met hun kleine makker? Meteen barst een moreel dilemma los. Ze tonen hun hart en zullen de kleine pinguïn in een koffer stoppen en hem zo aan boord proberen te brengen. Dat is natuurlijk buiten de duif gerekend, die beseft dat hij zelf iets belangrijks is vergeten maar wat nu toch?

“Om 8 uur bij de Ark” werd bekroond met de Deutscher Kinderhörspielpreis 2006 en de Deutscher Kindertheaterpreis 2006. Het is een boek dat door klein en groot, gelovig of niet, met veel plezier zal worden gelezen. Ulrich Hub heeft er een filosofisch verhaal van gemaakt, met een eenvoudig taalgebruik dat op geen enkel moment de indruk geeft dat je een boek voor kinderen aan het lezen bent. In dit boek brengt hij op een originele en humoristische manier de twijfel over het al dan niet bestaan van God, zijn daden, vriendschap, rechtvaardigheid en de willekeur. Ulrich Hub heeft dit alles op een luchtige manier in een boek kunnen steken en juist hierdoor is dit zo’n sterk boek. Lezen dus maar, je zal meer dan eens in een lachbui uitbarsten.

Lambchop : Is a woman

De video voor de song ‘Is a woman’ van Lambchop werd gemaakt door Shynola (Gideon Baws, Chris Harding, Richard (Kenny) Kenworthy en Jason Groves). Lambchop brengt alt-country en is al actief sinds 1994. Kurt Wagner is de spilfiguur van Lambchop.

De video is knap in mekaar gestoken en de wisseling van het tempo wordt mooi gevolgd in de video.

In the hour of the girl
You can make the danger witness
Or whatever, without your heart
So you wish you could relate
If it's always gonna be
Sit beside me on a star
If you wake me up tonight

So you try to make it whole
with everybody here
More than a Sony
To make the words throw up
Or show me the way
As they pick me up again
They will be there on the couch
They will make you better still

Can you be sure
Of anything you make?
It's enough to make you gag
It's enough to make you sick
Each and every day
With the concrete and the masonry
When the paint that's on is dry
You can work it from your eye

And you take my heart
As you stand alone forever
From the roaming and the surf
And the cloudy cloudy day
Justo a boss thing that is pure
Something specially for you
It's like everybody's needing it
And everybody's sure

And they say

Is a woman, write this down
Put the paper over there
More than it is
No more than it is

Greenpeace : Talk to (Unilever) Dove before they destroy Paradise Forests

Greenpeace is een actie gestart om de aankooppolitiek van Unilever, om palmolie bij leveranciers te kopen die het niet nauw nemen met de regenwouden in Indonesië, aan te klagen. Indonesië en Maleisië staan in voor zo’n 85% van de productie van palmolie. Unilever is de grootste afnemer van palmolie. Volgens Greenpeace neemt Unilever onvoldoende actie om zijn leveranciers regels op te leggen die de ontbossing tegengaan. Greenpeace wil geen boycot van Unilever maar wel dat deze multinational op lange termijn begint te denken en dringend een andere koers gaat varen. Zo vraagt Greenpeace aan alle firma’s die betrokken zijn bij de productie van palmolie om de ontbossing te stoppen. Op hun campagnewebsite kun je de nodige informatie terugvinden en staat er ook een petitie die gericht is aan Unilever.

Brad Mehldau – Nick Drake : River Man

Via het jazzprogramma Neve op Klara kwam ik te weten dat er een mooie piano-versie van ‘River Man’ van Nick Drake bestaat die wordt uitgevoerd door Brad Mehldau. Jef Neve omschrijft de Amerikaanse pianist als “de Miles Davis van deze generatie”. Buiten Nick Drake heeft Brad Mehldau zich ook gewaagd aan songs van Radiohead en Paul Simon.

Person Brad Mehldau

Right click for SmartMenu shortcuts

WWF-campagne : Zeevangst

“By 2050, indiscriminate fishing will have taken away 90% of marine species. Defend the sea.”

Uitspraak van de week : (Standard) Steven Defour

"We zijn gewoon de beste ploeg van België, dat hebben we ook vanavond nog maar eens bewezen. Dat ik de Gouden Schoen kreeg van Zidane heeft bij de hele ploeg voor extra motivatie gezorgd. Dat we net winnen tegen Anderlecht, maakt het eens zo mooi. Anderlecht heeft een grote mond, maar die hebben we vanavond gesnoerd. Dit is de mooiste avond in mijn leven. Ik ben mijn kledij al zo goed als volledig kwijt, maar dat kan me niet schelen. Ik ga feesten. Wie de zotste van de bende is? We zijn allemaal even zot!"

25 jaar hebben de supporters van Standard moeten wachten op een nieuwe titel. Gisteren was het eindelijk prijs en hoe! Niet Anderlecht of Club Brugge konden bekoren, maar Standard stal de harten van menig voetballiefhebber. Michel Preud’homme die een sprankelende jonge hechte ploeg naar de titel kon loodsen en dan nog thuis tegen dé aartsrivaal Anderlecht. Met 2-0 bezorgden ze heel België misschien wel de mooiste sportieve overwinning in jaren. Niet enkel een sportieve overwinning, maar ook een overwinning van de hoop en hunker naar een beloning van doorzettingsvermogen en geloof.
Voor Steven Defour was het nog meer een speciale dag want niemand minder dan Zinédine Zidane kwam de Gouden Schoen voor de aanvang van de wedstrijd aan hem overhandigen.

Espinoza, Dante, Sarr (84’ Ingrao), Onyewu, Marcos, Witsel, Defour (89’ Dufer), Fellaini, Goreux, Jovanovic en Mbokani (88’ De Camargo) schreven gisteren voetbalgeschiedenis.

De krantenkoppen stonden dan ook bijna allemaal in het teken van deze oververdiende titel. Het feestgedruis is wellicht nog niet over in Luik en daarbuiten. Deze keer liefst geen 25 jaar wachten op een volgende titel voor Standard want bij hen is 'Voetbal een feest' meer dan op zijn plaats. Geen club in België die zoveel meer is dan enkel voetbal. Chapeau Standard de Liège!

Uitspraak van de week : Philippe Moureaux

“Du dernier casting gouvernemental du PS. Un échec. Et c’est triste, car il intervient au moment où l’on aurait besoin de ce genre d’opportunité pour faire avancer le parti. Choisir des extra-parlementaires pour un gouvernement, cela peut se justifier – et ce serait difficile d’ailleurs pour moi de dire le contraire puisque j’étais moi-même un non-élu en 1980 lorsque je suis devenu ministre. Prenez récemment la désignation de Paul Magnette : elle ne me paraît poser aucun problème vu sa situation et l’ampleur de la personnalité. Par sa connaissance des dossiers, son expertise, ou sa situation particulière, un extra-parlementaire peut donc apporter quelque chose de fondamental. Mais il n’est pas bon de négliger les parlementaires pour des personnes qui, certes ne sont pas inintéressantes, mais qui ne sont pas du même niveau qu’eux à ce stade. Je n’épiloguerai pas sur le choix de quelqu’un qui souffre d’ailleurs d’avoir été mis en première ligne.”

De commotie rond PS-staatssecretaris voor armoede Frédéric Laloux bleef maar duren. Deze week liet PS-kopstuk Philippe Moureax in Le Soir weten dat de staatssecretaris “ce garçon” maar beter kan opstappen. Je moet het de staatssecretaris nageven dat hij de dingen blijkbaar kan doen bewegen, zij het dan de verkeerde. Elio Di Rupo zette de socialistische traditie – bij de PS als bij de Sp.a - verder om met nieuwe mensen op de proppen te komen en zo de eigen mensen over het hoofd te zien (bloedarmoede?).

Philippe Moureaux legde in het interview met Le Soir enkele pijnpunten van de PS bloot. Niet enkel de eigengereide benoemingskoers van Elio Di Rupo (waarvan Marie Arena – die maar niet haar draai vindt - een goed voorbeeld is omdat hij haar na elke verkiezing naar een ander bestuursniveau brengt), maar ook de wapenwet, de strijd Brussel-Wallonië, het misnoegde Luik en de strijd Laurette Onkelinx-Rudy Demotte komen naar boven.

Ondertussen bleef Frédéric Laloux maar herhalen dat hij hard gaat werken, werken, werken. Hij werkte zo hard dat hij in de Kamercommissie een nota voorstelde van vijf (!!) pagina’s, wat Groen!parlementslid Wouter Devriendt wijselijk deed besluiten “Het probleem is dat uw nota na de inleiding stopt”. De kwantiteit telt niet, maar als je niet verder komt dan een inleiding dan mag je het ergste vrezen. Dat was ook de mening van Anke Hintjens van het Vlaams Netwerk van Armoedeverenigingen “Hij moet zich dringend herpakken. Tot nu toe hebben we meneer Laloux trouwens nog altijd niet kunnen ontmoeten, terwijl ons dat toch essentieel lijkt voor zijn beleid.”

Deze week stond Yves Desmet nog even stil bij de misstappen van Frédéric Laloux en de heikele bewegingsruimte waarin politici zich bevinden. Voor het minste wordt hun ontslag geëist en dit kan toch ook niet langer. In het geval van Frédéric Laloux was dit echter meer en meer op zijn plaats. Voor zijn eerste uitschuiver over zijn kabinet, dat hij zogezegd in zijn wagen moest houden, was een vermaning op zijn plaats. Dat armoedeorganisaties ondertussen nog maar nauwelijks door Frédéric Laloux waren gehoord was niet hoopgevend voor de armen. Nu ze eindelijk een staatssecretaris voor armoedebestrijding hadden gekregen, hadden ze echter iemand gekregen die van het ene schandaaltje in het andere viel. Elio Di Rupo heeft zijn huiswerk zéér slecht gemaakt en heeft de strijd tegen de armoede geen dienst bewezen met zijn verrassende benoeming van Frédéric Laloux.
Gisteren nam Frédéric Laloux ontslag omdat hij niet langer wou meespelen in de 'Star Academy' van de politiek. Ook zijn aftocht is niet fraai. Hij vergeet erbij te zeggen dat hijzelf de Star Academy in Leterme I is begonnen. Philippe Moureaux kan weer opgelucht ademhalen. Elio Di Rupo loopt verder averij op en kan zich echt geen nieuwe misser meer veroorloven.

De aangehaalde uitspraak komt uit het interview dat Le Soir had met Phillipe Moureaux (15 april 2008).

Dag van de Aarde – Earth Day

Vandaag houden we hier de Dag van de Aarde, elders houden ze vast aan de datum van 22 april. Bij het WWF hebben ze een speciale Flickrpagina gemaakt rond het thema van Earthday.